Verdwenen in de stilte

Vergeet niet de middag die wij deelden

een fluwelen zon die op ons neerkeek

de zachte wind deed de bladeren ritselen

struiken die vormen aannamen

vreemde schaduwen.

Onze lichamen verstrengeld in een parendans

ik dans jouw dans.

Het wit van jouw ogen sluit zich bij iedere kus

gepaard met een licht zucht van welbehagen

en handen die zacht om mijn billen vouwen.

De tijd leek zich niet aan ons te willen tonen

de tijd verdwenen in de stilte.

R.W. 25-09-2002